امروز برایت می سرایم شعر محبت را

برای تو که قلبم در بطن وجودت تپیدن گرفت

برای تو که هنوز طنین لالایی عاشقانه ات در گوشم است.

برای فرشته ای که از آسمان آمد تا من در وجود نازنینش عشق و ایثار را بیابم...

گل سرخ قصمون با شبنم رو گونه هاش                       دوباره دل داده بود به دست عاشقونه هاش

خونه ی اون حالا تو یه گلدون سفالی بود                         جای یارش چقدر تو این غریبی خالی بود

یادش افتاد که یه روز یه باغبون دو بوته داشت              تو  بهاراون دوتا رو کنار هم تو باغچه کاشت

با نوازش های خورشید طلاقه کشیدن                            قصشون شروع شد و همش به هم می خندیدن

شبنمای اشکشون از سر شوق و ساده بود                      عکس دیوونگیشون تو قلب هم افتاده بود

روزای غشنگشون چقدر قشنگ و خوش گذشت                 حیف لحظه هایی که چکید و مرد و برنگشت

گلای قصه ی ما اهالی شهر بهار                                     نبودن آشنا با بازی تلخ روزگار

فکر میکردن همیشه مال همن تا دم مرگ                         بمیرن.با هم میمیرن از غم باد و تگرگ

یه روز اما یه غریبه اومد و آروم و سرد                            یکی از عاشقای قصه ی ما رو چید و برد

اون یکی قصه ی این رو باور نمیکرد                                  تا که بعدش چیده شد با دستای سرد یه مرد

گلای قصه ی ما.عاشقای رنگ حریر                                  هر کودوم یه جای دنیا بودن و هر دو اسیر

هیچکس از عاقبت اون یکی با خبر نبود                               چی میشد اگه تو دنیا قصه ی سفر نبود

قصه ی گلای ما حکایت عاشقیاس                                       مال یاسا.پونه ها.اطلسیا.رازقیاس

که فقط تو کار دنیا دل سپردن بلدن                                       بدون این که بدونن خیلیا خیلی بدن

یکیشون حالا تو گلدون سفال خیلی عزیز                                اون یکی برده شده واسه عیادت مریض

چقدر به فکر هم.اما چقدر در به درن                                     اونا دیگه تا ابد از حال هم بی خبرن

روزگار تو دنیای ما قربونی زیاد داره                                   این بلا ها رو سر خیلی کسا در می یاره

بازیاش همیشه یه عالمه بازنده داره                                      توی هر محکمه کلی برگ و پرونده داره

این یه قانون شده که چه تو زمستون چه بهار                           نمی شه ذخمی نشد از بازیای روزگار

اگه دست روزگار گلای ما رو نمی چید                                حلا قصه با وصالشون به آخر می رسید

ولی روزگار ما همیشه عادتش اینه                                      خوبا رو کنار هم می یاره.بعدم می چینه   

کاش دلایی که هنوزم می طپن واسه بهار                                در امون بمونن از بازی تلخ روزگار...

گفتی که مرا دوست نداری گله ای نیست

بین منو عشق تو ولی فاصله ای نیست

گفتم که کمی صبر کن و گوش به من کن

گفتی که نه .باید بروم حوصله ای نیست

پرواز عجب عادت خوبیست ولی حیف

تو رفتی و دیگر خبر از چلچله ای نیست

گفتی که کمی فکر خودم باشم و آن وقت

جز عشق تو در خاطر من مشغله ای نیست

رفتی تو خدا پشت و پناهت به سلامت

بگذار که بسوزد دل من مسئله ای نیست...

می دونی ؟

یه اتاق باشه ..... گرم گرم .... روشن روشن

تو باشی منم باشم

کف اتاق سنگ باشه.. سنگ سفید..تو منو بغل کردی که نترسم

که سردم نشه نلرزم

می دونی ؟

تو منو بغل کردی طوری که تکیه دادی به دیوار

پاهاتم دراز کردی...منم اومدم نشستم جلوت

بهت تکیه دادم

دو تا دستاتو دور من حلقه کردی

بهت میگم چشماتو می بندی؟...می گی : آره

چشماتو می بندی

بهت می گم : قصه می گی تو گوشم ؟

می گی : آره

و شروع می کنی به قصه گفتن تو گوشم

آروم آروم.......قصه می گی

یک عالمه قصه بلندو طولانی که هیچ وقت تموم نمی شه

می دونی ؟   می خوام رگمو بزنم 

تو که نمی بینی

و نمی دونی که می خوام رگمو بزنم

تو چشماتو بستی نمی بینی .....

من تیغ و از جیبم در میارم.... نمی بینی که سریع می برم

نمی بینی که خون فواره می کنه... روی سنگ های سفید و

نمبینی که دستم می سوزه

من لبمو گاز می گیرم که نگم : آخ

که تو چشماتو باز نکنی و منو نبینی

تو داری قصه می گی و هیچ چیز رو نمی بینی

من دارم دستمو نگاه میکنم

دست چپمو.....خون ازش میاد

می دو نی ؟

دستمو می ذارم رو زانوهام

خون از روی زانوهام می ریزه کف سنگها

مسیرش قشنگه.....حیف که چشمات بسته است

نمی بینی .....

تو بغلم کردی نمی بینی که سردم شده

محکمتر بغلم می کنی تا گرمم شه

می بینی که نا منظم نفس می کشم

تو دلت می گی آخی............

نفسم گرفت.. می بینی ولی محکم تر بغلم می کنی

سردتر می شم ...می بینی که دیگه نفس نمی کشم

چشماتو باز می کنی و می بینی من مردم .. می دونی ؟

می ترسم خودمو بکشم

از سرد شدن... از این هایی که مردن... از خون دیدن

ولی وقتی بغلم کردی دیگه نترسیدم

مردن خوب بود

آروم آروم ...در کناره تو ... و در آغوشه تو ...

گریه نکن

من دیگه نیستم که ببوسمت.....بگم خوشگل شدی

تو خیلی گریه می کنی

دلم می شکنه ... دلم نا زکه... نشکونش

باشه ؟

من مردم ولی تو باورت نمی شه

تکونم می دی که بیدارشم

فکر می کنی مثل همیشه قصه گفتی و من خوابیدم

می بینی نفس نمی کشم ....ولی بازم باور نمی کنی

اونقدر محکم بغلم می کنی که گرمم شه... اما فایده نداره

من مر دم ... ولی برای تو زنده ام

پس هر شب به این باغ بیا .... ولی گریه نکن.

آن گاه که اشک در چشمانم پر شد و کافی بود تا پلک بزنم تا روی گونه هایم بغلتد.

آنگاه که تنها نشانی بودنت را گم کرده بودم.

آنگاه که از بودن من خسته شدی .

آنقدر کوچک شدم که دیگر هیچ کس مرا ندید.

من رفتم و خود را به تنهایی سپردم

 و تو در دنیایی قدم گذاشتی که هیچ کس نشانی آن را نمیدانست

به همه درهای بسته سلام می کنم وچه زیباست انعکاس صدا

در تلاتم تپش های قلبم تو را دیدم که چه زیبا بودی. 

در فراسوی عشق تو را یافتم و آنگاه با تمام وجودم زندگی را لمس کردم.

ای دریای بی کران هستی.

در سایه سار مهربانیت گلی کوچک بودم

و امروز در سایه ی چشمانت درختی هستم پر از میوه ی عشق

دیشب منویاد تو غریبانه نخفتیم

بر لب همه نجوای تو بود و تو نبودی

دل زیر لب آهسته تمنای تو میکرد

دل درطلبت بود و لیکن تو نبودی

امشب هم آرزوي تو را دارم

و تو باز خفته اي

و باز آسمان تاريك است

و هوا هم ديگر سرد است

 تا روز ديدار مان راهي نمانده است

و باز آرزوي تو و دستانت را دارم

 و دلم را تا ابد

 تا آن زمان كه فرشتگان ملكوت

در واقعيت به زمين نفرين شده مي آيند

 به تو مي سپارم

عشق من , نگو...

نگو از اشکهایت.....

نگو از چشمان بارانی ات....

نیامده ام که تو را بارانی ببینم....

ای کاش چشمانت را بارانی نمی دیدم....

من عاشق چشمانت هستم....

پـس ای با ران...

نبار....

نبار تا چشمانی را ببینم که دوستش دارم.....

چشمانم از باران پر شده....

ای کاش این باران نمی بارید ....

ای کاش....

ای کاش می دانستی که عاشق چشمانت هستم....

ای کاش صدای گریه هایم را می شنیدی ....

ای کاش می دانستی گریه هایم از دیدن اشکهای توست ...

ای بـاران,

ای باران اولین باریست که دوست دارم نباری....

لعنت به تو....

نفرین به تو ای باران....

نبار....نبار....

نبار و حسرت دیدن بر چشمانم مگذار

این مطلب رو دوست گلم( محمد رضا صاحب وبلاگ عشق خاکستری من) تو یکی از

نظراتش برام فرستاده بود چون قشنگ بود گذاشتم که شما هم لذت ببرید

از استخوان وجودم نی میتراشم

و از خون جگرم دواتی میسازم

و با آن مینویسم:

دوستت دارم

به روی برگ زندگی دو خط زرد میکشم

 و چشم عاشق تو را که گریه کرد میکشم

 تو رفتی و بدون تو کسی نگفت با خودش

 که من بدون چشم تو چقدر درد میکشم

یه روز با هم قرار گذاشتیم که واسه همیشه همدیگرو دوست داشته باشیم

روی کاغذ دلامون بنویسیم که هرگز همدیگرو فراموش نکنیم

من خودکاری برداشتم و پر رنگ نوشتم که " هرگز فراموشت نخواهم کرد"

اما ندونستم چرا اون منو فراموش کرد ....؟؟!!

تا اینکه یه روز فهمیدم که اون تنها با مدادی فریبم داد....

آمدنت را خوب یادم نیست.

 بی صدا آمدی بی آنکه من بدانم

و بی اجازه ماندی بی آنکه من بخواهم

اما اکنون که با ذره ذره ی وجودم ماندنت را تمنا میکنم قصد سفر داری؟!

ای مهمان نا خوانده ی قلبم بمان

بمان که ماندنت را سخت دوست دارم

 نیمه شب صورت خود سوی خدا خواهم کرد

از خدا خواهش دیدار تو را خواهم کرد

تا که جان دارم و از سینه نفس می اید

به تو و عشق تو ای دوست وفا خواهم کرد.

تو را راندم كه دست ديگري بنيان كند روزي بناي عشق و اميدت شود

تو را راندم در ان لحظه كه گويي اسمان مي مرد

جهان تاريك مي شد?كهكشان مي مرد

درون سينه ام دل ناله مي زد

باز كن از پاي زنجيرم..كه بگريزم ..به دامانش دراويزم

به او با اشك و خون گويم :ميميرم بي تو مي ميرم.....     

زندگی رسم خوشایندیست

زندگی بال و پری دارد با وسعت مرگ

پرشی دارد اندازه ی عشق

زندگی چیزی نیست که لب طاقچه ی عادت

از یاد من وتو برود