تو را راندم كه دست ديگري بنيان كند روزي بناي عشق و اميدت شود

تو را راندم در ان لحظه كه گويي اسمان مي مرد

جهان تاريك مي شد?كهكشان مي مرد

درون سينه ام دل ناله مي زد

باز كن از پاي زنجيرم..كه بگريزم ..به دامانش دراويزم

به او با اشك و خون گويم :ميميرم بي تو مي ميرم.....     

زندگی رسم خوشایندیست

زندگی بال و پری دارد با وسعت مرگ

پرشی دارد اندازه ی عشق

زندگی چیزی نیست که لب طاقچه ی عادت

از یاد من وتو برود

باز در کلبه ی تنهایی خویش

عکس لبخندت مرا ابری کرد

عکس تو خنده به لب داشت ولی

اشک چشمان مرا جاری کرد

کاش بودی تا دلم تنها نبود

تا اسیر غصه ی فردا نبود

کاش بودی تا فقط باور کنی

بعد تو این زندگی زیبا نبود

کاش بودی تا برای قلب من

 زندگی این گونه بی معنا نبود

                                گفتمش دل میخری؟
                                               پرسید چند؟
                                                 گفتمش دل مال تو تنها بخند
                                                 خنده کرد و دل ز دستانم روبود

تا به خود باز آمدم او رفته بود

دل ز دستش روی خاک افتاده بود

جای پایش روی دل جا مانده بود

روی هر شانه سری وقت وداع میگرید

سر من وقت وداع گوشه ی دیوار گریست

زندگی گل زردیست به نام غم

مروارید غلتانی است به نام اشک

آینه ی شکسته ایست به نام دل