تمنای ماندن

آخرین وصیت...

tabasome-talkh — Thu, 29 Oct 2009 10:12:33 GMT

بگو دکترا برن این نفسای آخره

تو برام فقط بخند اینجوری خیلی بهتره

دم آخری بزار سیر بشینم نگات کنم

غزل آخرمو فدای خنده هات کنم

عزیزم گریه نکن خراب هر هق هقتم

کاش نفس یاری کنه بازم بگم عاشقتم

بگو هیچکسی نیاد میخوام باهات تنها باشم

دستات رو به من بده که دارم از هم می پاشم

دیگه بی تابی نکن آشفته حالم میکنی

از همه چیه من بگو بگو حلالم میکنی؟

با توام تا به ابد نمیشی از دلم جدا

گل مهربون من قرارمون پیش خدا

خنده هاتو هیچکسی نشونم نمیده

تا میام حرف بزنم گریه امونم نمیده

میدونم سخته ولی رفتن من حقیقته

واسه من گریه نکن این آخرین وصیته...

اگه از من میشنوی حتما بخونش...

tabasome-talkh — Tue, 01 Sep 2009 10:36:18 GMT

شب عروسیه، آخره شبه ، خیلی سر و صدا هست. میگن عروس رفته تو اتاق لباسهاشو عوض کنه هر چی

منتظر شدن برنگشته، در را هم قفل کرده. داماد سروسیمه پشت در راه میره داره از نگرانی و ناراحتی

دیوونه می شه. مامان بابای دختره پشت در داد میزنند: مریم ، دخترم ، در را باز کن. مریم جان سالمی ؟؟؟

آخرش داماد طاقت نمیاره با هر مصیبتی شده در رو می شکنه میرند تو. مریم ناز مامان بابا مثل یه

عروسک زیبا کف اتاق خوابیده. لباس قشنگ عروسیش با خون یکی شده ، ولی رو لباش لبخنده! همه مات

و مبهوت دارند به این صحنه نگاه می کنند. کنار دست مریم یه کاغذ هست، یه کاغذی که با خون یکی شده.

بابای مریم میره جلو هنوزم چیزی را که میبینه باور نمی کنه، با دستایی لرزان کاغذ را بر میداره، بازش

می کنه و می خونه :سلام عزیزم. دارم برات نامه می نویسم. آخرین نامه ی زندگیمو. آخه اینجا آخر خط

زندگیمه. کاش منو تو لباس عروسی می دیدی. مگه نه اینکه همیشه آرزوت همین بود؟! علی جان دارم

میرم. دارم میرم که بدونی تا آخرش رو حرفام ایستادم. می بینی علی بازم تونستم باهات حرف بزنم. دیدی

بهت گفتم باز هم با هم حرف می زنیم. ولی کاش منم حرفای تو را می شنیدم. دارم میرم چون قسم خوردم ،

تو هم خوردی، یادته؟! گفتم یا تو یا مرگ، تو هم گفتی ، یادته؟! علی تو اینجا نیستی، من تو لباس عروسم

ولی تو کجایی؟!

داماد قلبم تویی، چرا کنارم نمیای؟! کاش بودی می دیدی مریمت چطوری داره لباس عروسیشو با خون رگش

رنگ می کنه. کاش بودی و می دیدی مریمت تا آخرش رو حرفاش موند. علی مریمت داره میره که بهت ثابت

کنه دوستت داشت. حالا که چشمام دارند سیاهی میرند، حالا که همه بدنم داره می لرزه ، همه زندگیم مثل یه

سریال از جلوی چشمام میگذره. روزی که نگاهم تو نگاهت گره خورد، یادته؟! روزی که دلامون لرزید،

یادته؟! روزای خوب عاشقیمون، یادته؟! نقشه های آیندمون، یادته؟! علی من یادمه، یادمه چطور

بزرگترهامون، همونهایی که همه زندگیشون بودیم پا روی قلب هردومون گذاشتند. یادمه روزی که بابات از

خونه پرتت کرد بیرون که اگه دوستش داری تنها برو سراغش.

یادمه روزی که بابام خوابوند زیر گوشت که دیگه حق نداری اسمشو بیاری. یادته اون روز چقدر گریه

کردم، تو اشکامو پاک کردی و گفتی گریه می کنی چشمات قشنگتر می شه! می گفتی که من بخندم. علی

حالا بیا ببین چشمام به اندازه کافی قشنگ شده یا بازم گریه کنم. هنوز یادمه روزی که بابات فرستادت شهر

غریب که چشمات تو چشمای من نیافته ولی نمی دونست عشق تو ، تو قلب منه نه تو چشمام. روزی که بابام

ما را از شهر و دیار آواره کرد چون من دل به عشقی داده بودم که دستاش خالی بود که واسه آینده ام پول

نداشت ولی نمی دونست آرزوهای من تو نگاه تو بود نه تو دستات. دارم به قولم عمل می کنم. هنوزم رو

حرفم هستم یا تو یا مرگ. پامو از این اتاق بزارم بیرون دیگه مال تو نیستم دیگه تو را ندارم. نمی تونم ببینم

بجای دستای گرم تو ، دستای یخ زده ی غریبه ایی تو دستام باشه. همین جا تمومش می کنم. واسه مردن

دیگه از بابام اجازه نمی خوام. وای علی کاش بودی می دیدی رنگ قرمز خون با رنگ سفید لباس عروس

چقدر بهم میان! عزیزم دیگه نای نوشتن ندارم. دلم برات خیلی تنگ شده. می خوام ببینمت. دستم می لرزه.

طرح چشمات پیشه رومه. دستمو بگیر. منم باهات میام ....

پدر مریم نامه تو دستشه ، کمرش شکست ، بالای سر جنازه ی دختر قشنگش ایستاده و گریه می کنه.

سرشو بر گردوند که به جمعیت بهت زده و داغدار پشت سرش بگه چه خاکی تو سرش شده که توی چهار

چوب در یه قامت آشنا می بینه. آره پدر علی بود، اونم یه نامه تو دستشه، چشماش قرمزه، صورتش با

اشک یکی شده بود. نگاه دو تا پدر تو هم گره خورد نگاهی که خیلی حرفها توش بود. هر دو سکوت کردند و

بهم نگاه کردند سکوتی که فریاد دردهاشون بود. پدر علی هم اومده بود نامه ی پسرشو برسونه بدست مریم

اومده بود که بگه پسرش به قولش عمل کرده ولی دیر رسیده بود. حالا همه چیز تمام شده بود و کتاب عشق

علی و مریم بسته شده. حالا دیگه دو تا قلب نادم و پشیمون دو پدر مونده و اشکای سرد دو مادر و یه دل

داغ دیده از یه داماد نگون بخت! مابقی هر چی مونده گذر زمانه و آینده و باز هم اشتباهاتی که فرصتی واسه

جبران پیدا نمی کنند...

يادي از گذشته هاي دور

tabasome-talkh — Wed, 29 Jul 2009 03:29:18 GMT

به آفتاب سلامي دوباره خواهم داد
به جويبار که در من جاري بود
به ابرها که فکرهاي طويلم بودند
به دسته هاي کلاغ
که عطر مزرعه هاي شبانه را
براي من به هديه مي اوردند

مي آيم، مي آيم، مي آيم
و سلامي دوباره خواهم داد

سلام به همه
به همه ی دوستای مشترک من و مسافر تنهایی مهربون
اگه به كسي نگين!!!
الان دقيقا ذوق مرگم
فكر شو بكن
دقيقا از آذر 86 تا همين ديروزش
به محيط بلاگفا حتي فكرهم نمي كردم
ولي نميدونم چرا و چه جوري شد كه دوباره برگشتم
البته اينا رو همش مديون دوست عزيزم مسافر تنهائي ام
بوس عزيزم
دوست دارم خيلي زياد

يه شعر ميزارم براتون
ميشه سهم اپ من تا اجيم بياد و اپ كنه

بازم همون دوره بی سواتی
قربون اون حرفاي عشق لاتي
قربون اون ?مخلصتم، فداتم
قربون اون ?من خاك زيرپاتم
قربون اون حافظ روي تاقچه
قربون حسن يوسف تو باغچه
قربون مردمي كه مردم بودن
اهل صفا، اهل تبسم بودن
قربون اون دوره تردماغي
قربون اون تصنيف كوچه‌باغي
قربون دوره‌اي كه خوش‌بيني بود
تار سبيل‌ها چك تضميني بود
مرداي ناب و اهل دل نداره
شهري كه بوي كاهگل نداره
بوي خوش كباب و نون سنگك
عطر اقاقيا و ياس و پيچك
بوي گلاب و بوي دود اسفند
جمع قشنگ اشك شوق و لبخند
بوي خيار تازه،‌توي ايوون
تو سفره‌اي پر از پنير و ريحون
بوي سلام گرم مرد خونه
تو حوض خونه، رقص هندوونه
بوي خوش كتاب‌هاي كاهي
تو امتحان كتبي و شفاهي
قدم زدن تو مرز خواب و رؤيا
خدا، خدا، خدا، خدا، خدايا!

پ.ن :منونتم مسافر تنهايي !!! ممنون كه منو به گذشته ها بردي

پ.ن : احساس ميكنم ۸۸ در صد فري شدم

...

tabasome-talkh — Wed, 15 Jul 2009 19:14:18 GMT

شرط دل دادن دل گرفتنه، وگرنه يکي بي دل مي مونه يکي دو دل!

ما هميشه صداهاي بلند رو مي شنويم ،پر رنگها رو ميبينيم ، سختها رو مي خواهيم ، غافل از

اينکه خوبها اسون ميان ،بي رنگ مي مونن و بي صدا ميرن.....

زندگي مثل يه پل قديميه! به اين فکر نکن که اگه تنها ازش بگذري ديرتر خراب ميشه به اين

فکرکن که اگه افتادي يکي باشه که دستتو بگيره

هر وقت دل کسی رو شکستی یه میخ به دیوار اتاقت بزن و هر وقت تونستی دلشو بگیری میخ

رو از دیوار بکش اما مطمئن باش جای میخ همیشه رو دیوار می مونه.

سلام به دوستای گلم

امیدوارم اسمون دل همتون افتابی باشه

اومدم یه خبر خوب بدم

صاحب اول این وبلاگ یعنی یلدا جون افتخار داده و دوباره میاد به وبلاگ خودش و با هم شروع به کار میکنیم

یلدا جان ورودت رو به وب خودت تبریک میگم عزیزم

اي بابا چوب كاري ديگه چرا؟
به قول داش مشتيا
ئوچيكتيم جوجو

باعث افتخوارمه كه می تونم تو وبت بنويسم

راستی !!!

منم سلام

باور

tabasome-talkh — Tue, 07 Apr 2009 17:18:18 GMT

ماهی شده بود باورش

اگه توور بندازن سرش

میشه عروس ماهی ها

شاه ماهی میشه همسرش

ماهی باورش نبود

اگه تورر بندازن سرش

نگاه سرد ماهی گیر میشه نگاه اخرش...

داستان عشق

tabasome-talkh — Wed, 18 Feb 2009 11:00:18 GMT

بین عشق و جنون جنگ در گرفت و به جان هم افتادند

جنون پیش دستی کرد و ضربه ای سخت به چشم عشق زد و چشمان او را کور کرد

عشق که دیگرچشم نداشت و نمیتوانست راه برود پیش خدا شکایت کرد

خدا محکمه ای تشکیل داد و پس از بحث حکمی به این ترتیب صادر شد که :

چون چشم عشق بر اثر ضربت جنون کور شده بعد از این جنون باید عصا کش عشق باشد

از ان موقع همیشه جنون عشق را رهبری میکند و عشق خود نمی تواند بدون مدد جنون به جایی

برسد...

وداع

tabasome-talkh — Sun, 28 Dec 2008 13:34:18 GMT

یکی می پرسد اندوه تو از چیست؟

سبب ساز سکوت مبهمت کیست؟

برایش صادقانه می نویسم: برای آنکه باید باشد و نیست...

من پرستوی خزان دیده و خاموش توام حسرتی گر به دلم هست همان دوری توست...

سلام به همه ی دوستای گلم

امیدوارم حال تک تک شما خوب باشه و هیچ کسی اسمون دلش مثل من ابری نباشه

مسافر تنهایی با یه کوله بار تنهایی اومد.از تنهایی هاش نوشت.نوشت و با کوله بار تنهایی هاش رفت

تمنای ماندن با یه دوست جدید به کار خودش ادامه میده

توی این مدت دوستای خوبی پیدا کردم که هیچ وقت فراموششون نمیکنم

دوستانی که تو شادی ها و غم هام کنارم بودن و تنهام نذاشتن

از همتون ممنونم نمیدونم شاید یه روزی برگردم و دوباره خودم وبم رو اداره کنم

دوستتون دارم بهترین ها رو برای تک تکتون ارزو میکنم

یاری...

tabasome-talkh — Mon, 10 Nov 2008 07:01:18 GMT

با دست و دلت بیا مرا یاری کن

در باور سینه ام غزل کاری کن

در دشت جنون هنوز سرگردانم

ای عشق بیا محض خدا کاری کن

به من او گفت...

tabasome-talkh — Mon, 06 Oct 2008 06:44:18 GMT

به من او گفت فردا می رود اینجا نمی ماند و پرسیدم دلم.او گفت : نه تنها نمی ماند

به او گفتم که چشمان تو جادو کرده ای دل را وگفت این چشم ها که تا ابد زیبا نمی ماند

به او گفتم دل دریایی ام قربانی چشمت ولی او گفت این دل دائما دریا نمی ماند

به او گفتم که کم دارد تو را رویای کم رنگم و پاسخ داد او در عصر ما رویا نمی ماند

به او گفتم که هر شب بی نگاه تو شب یلداست ولی گفت او کمی که بگذرد یلدا نمی ماند

به او گفتم قبولم کم که رسوایت شوم او گفت کسی که عشق را شرطی کند رسوا نمی ماند

و حق با اوست عاشق شو همین و هرچه بادا باد چرا که در مسیر عاشقی اما نمی ماند

خدایا خط بکش بر دفتر این زندگی اما به من مهلت بده تا بشنوم آنجا نمی ماند

وقتی

tabasome-talkh — Mon, 08 Sep 2008 07:45:18 GMT